Зборови...

Го изговорив првиот збор и веќе знаев дека е стих, стихот молеше за песна...Ја напишав првата песна, а ја пишував за некогаш да има што да прочитам. Таа прва песна ми го откри целиот свет. Напишав уште една, втората ја прчитав за да научам што треба да кажам. Во втората песна се пронајдов себе. Или така мислев... Ја завршив и третата песна, тогаш кажав се што знаев. Кажав за некој да ме слушне. Во третата последна песна, светот ме создаде мене. Овде завршувам со себе за да можам да видам друго место и да живеам во друго време. Тогаш учев да зборувам. На кој јазик ли зборував? Ми кажаа што да зборувам, а кога зборував не ме разбраа. Затоа ли не ми одговорија? Од тогаш не реков ниту збор. На кој јазик ли молчев? Доаѓа време за големи молитви, а заборавив да зборувам. Време е за големи молитви, а заборавив да молчам. Како сега да се молам?